İyi istemek

Sonucu iki şey belirliyor

İyi bir oturumu sinir bozucu olandan ayıran şeyin çoğu iki alışkanlığa iniyor. Ne istediğinizi kesin söyleyin ve Claude'a oraya varıp varmadığını anlama yolu verin. Prompt yazmanın geri kalanı bu ikisinin etrafındaki ayrıntı.

Sebep, ajan derslerindeki aynı döngü. Claude harekete geçiyor, sonucu okuyor ve yeniden karar veriyor. Belirsiz bir istek ona nişan alacak bir şey vermiyor. Kontrolü olan bir istek ise her adıma karşı düzeltilebileceği bir ölçü veriyor.

Belirli olun

Rehberin önerisi açık: belirli prompt'lar bir düzeltme turunu kurtarır. Dosyayı söyleyin, belirtiyi anlatın, düzelmiş halin nasıl olacağını yazın.

İki isteği karşılaştırın:

İkincisini yazmak otuz saniye daha uzun sürüyor ve genelde bir turu tümüyle kurtarıyor.

Bağlamı anlatarak değil, göstererek verin. Bir dosyayı eklemek için @path kullanın, ekran görüntülerini Ctrl+V ile yapıştırın, bu size numarasıyla anabileceğiniz bir [Image #N] etiketi veriyor. Log'ları doğrudan borudan verin: cat error.log | claude -p "what's going on here".

Doğrulama yolu verin

En değerli alışkanlık bu. Claude'a kendi çalıştırabileceği bir geçti/kaldı kontrolü verin: bir test dosyası, bir build çıkış kodu, bir linter, bir fixture diff'i ya da karşılaştıracağı bir ekran görüntüsü.

Sonra iddia değil, kanıt isteyin: çalıştırılan komut ve çıktısı. "Testler geçiyor" bir cümle. Komut ve yazdırdığı sonuç ise bir olgu.

Testlerin ve tip kontrollerinin kaçırdıkları için /verify uygulamayı derliyor, çalıştırıyor ve bakıyor. /code-review konuşmanızı hiç görmemiş taze bir alt ajan kullanıyor, yani yazarın kör noktalarını paylaşmıyor.

Spec'i bilmiyorsanız

Değişikliği henüz anlatamıyorsanız tahmin etmeyin. Röportaj kalıbını kullanın: Claude'dan bir spec yazabilecek hale gelene kadar sizinle röportaj yapmasını isteyin, SPEC.md yazsın, sonra yeni bir oturumda inşa edin. Sorular, daha tek satır kod yokken belirsiz kısımları söze dökmeye zorluyor.